دخترهای سال پایینی گوشه سالن گیتار میزدن و تمرین آواز میکردن، هر از گاهی فالشی صداشون اونقدر اوج میگرفت که ما رو به خنده مینداخت ، آهنگ ها رو نیمه کاره رها میکردن و سریع میرفتن سراغ بعدی . وقتی خاطره

دیشب که خیره شده بودم به ماه کامل توی آسمون و سعی میکردم تا دونه دونه آدم های زندگیم رو یادم بیارم و براشون آرزوی سلامتی و خوشی کنم، آرزوی زیادی برای خودم به ذهنم نرسید. معمولا وقتی میخوام آرزو کنم هم

باورم نمیشه این منم ، اینی که داره هر راهی پیدا میکنه تا وقتش رو هدر بده ، میدونه داره اشتباه میره و باز ادامه میده ، میدونه داره زمانش رو از دست میده و اهمیت نمیده ، میدونه ته راه بن بسته باز میدوئه

به تجربه بهم ثابت شده وقتی از یه فیلمی ، موزیکی ، کتابی ، دیالوگی ، عکسی و حتی کافه و رستوران و نقطه دنجی خوشم اومده نباید به هیچ کس بدم چون در تمام موارد تو ذوقم میخوره مگه اینکه خلافش ثابت شه ، کاش ، ای کاش ، ای کاش که میفهمیدیم دلبستگی های آدما از رازشون مهم تره

یه توییت بود یادم نیست از کی ، میگفت فاصله یه روز خوب با یه روز بعد همه اش چند ثانیه است ، همه اش چند ثانیه دقیقا وقتی میخواستم به عنوان پایان یه روز خوب سرم رو بزارم رو بالش و بخوابم ، همه اش یه ویس ، همه اش یه ویس تونست کل روز و شبم رو خراب کنه ، چقدر مهربون ”موندن” دردناکه ، چقدر سنگینه این باور ...

وقتی به ضعیفیه یه شیشه ای، بقیه سنگ دل نیستن ، این تویی که با هر فاکینگ شت میشکنی

دقیقا اون لحظه که حس میکنم هیچ کس ، هیچ چیز نمیتونه منو زمین بزنه ، دقیقا اون لحظه که اونقدر محکم از زمین پاشدم که میدونم حالا حالا ها نه خسته راه میشم نه دل خسته از کسی ، دقیقا همون جایی که استخوون ه

من از تجربه های جدید فرار نمیکردم ، فرار از این مورد برام عجیب بود ، ریشه یابی این مسئله من رو به یه اشتباه بزرگ گذشته ام رسوند ، وقتی تمام تلاشم رو میکردم اونی که فکر میکردم درسته و خفنه رو از خودم ن

دارم تموم زورم رو میزنم بهت فکر نکنم ، از بیست و چهار ساعت بیست ساعتش تویی ، دیگه خسته شدم ، دیگه خسته شدم از بس بهت فکر کردم ، میدونی چی اعصابم رو بیشتر خورد میکنه اینکه میدونم نه تنها تو به من فکر ن

فرشته شونه سمت راستم میگه عب نداره تو مهربون باش ، برای رابطه خوب باید بها داد فرشته (!) شونه سمت چپم هم میگه اون گوه میخوره از این خبرا نیست مهربون باش ولی احمق نباش

توی این تعطیلات متوجه شدم که من واقعا نسبت به سال های قبل تغییر نکردم ، نه نیروی نویسندگیم از دست رفته ، نه اعتماد به نفسم ،نه ذوق و شوق و انگیزه ام ، من فقط از سبک زندگی شاد و خوشحالم دور شده بودم ،

سال پیش که نمیدونستم اصلا المپیاد چیه و چه تسهیلاتی داره ثبت نام کردم ، چند روز مونده به آزمون توی کلاس هاش شرکت کردم و از منابع دو سه تاش رو خوندم ، از ادبیات خوشم اومده بود ، از اینکه میتونم معنی کل

بعضی وقت ها انقدر ناراحتی که آرزو میکنی کاش آسمان به جات بباره تا یک لحظه چشم هایت را بمالی و فقط ساعتت را نگاه کنی ، فقط توی آینه بهشان زل بزنی و میزان پفشان را بسنجی ، فقط کمی بهشان استراحت بدهی ، آ

من تایم زیادی از روز رو به اون فکر میکنم ، به راه رفتنش ، لبخند مدامش ، عطرش ، حاضرجوابیش ، دوست داشتنی بودنش این که امکان نداشت کسی اون رو دوست نداشته باشه ، به جادویی بودنش ، هر فیلمی که میبینم به ا

برعکس اون چیزی که فکرش رو میکردم باید تو معمولی ترین روز ممکن اتفاق میوفتاد بی هیچ برنامه ریزی قبلی ، در راحت ترین شکل ممکن

میخواستم یه متنی بنویسم که حال این روزام رو تعریف کنه ، هیچی جز این پیدا نکردم : همین که میام اینجا و هی تند تند مینویسم و اشک تو چشام جمع میشه و در عرض چند ثانیه همه اش رو پاک میکنم

مدت ها به این فکر میکردم که آدم هایی که در دنیای دیگری بزرگ میشن ، دنیای دروغ و جنگ و وحشت و مواد و چاقو و قمه کشیدن و صورت های چاک خورده ، چطور دلشون میتونه نرم باشه ؟ چه عدالتیه که آدمی در همچین شرا

شبایی که خونه نیست ، اتاق آروم تره ، انگار مجالی هست تا من یکم برای خودم باشم ، تمام چراغ ها رو خاموش کنم به جز آباژور پایه بلند گوشه اتاق ، وقتی هست تا بیام دراز بکشم روی پتوی نرم وسط پذیرایی و سرم ر

مسیجش که اومد تعجب کردم ، توقع نداشتم این موقع روز مسیج بده ، یه فایل پی دی اف فرستاده بود از یه نمایشنامه سیصد صفحه ای زیرش نوشته بود وقت کردی بخونش ، لابد حدس میزد امکان نداره بخونمش که کلمه بخونش ر

خوشحال باش ، آدما هميشه ميتونن يه ايرادى توى زندگيت ، قيافه ات ، كارت يا هر چيزى كه به تو مربوط ميشه پيدا كنن چاق باشى مدام چربى هاى دور شكم و رون و بازو هات رو ميكنن تو چشمت و ميگن از بس چاقى هيچى بهت نمياد ، لباس گير آوردن برات سخت نيست ؟ خسته نميشى از چاقيت ؟؟ وقتى لاغر ميشى دنبال ايراد هاى ديگه ...