سالهاست امیدواریم ، امید های تصنعی ، امید های بی ایمان . امید داریم تا از زیر آوار های آتشین یک ساختمان صدایی بشنویم ، سالهاست امید داریم جنگی نباشد ، بچه ای گرسنه نخوابد ، پدری شرمنده نشود اما سالهاست که بمب ها صنعتی میشوند ، توسعه میابند ، پیشرفت میکنند و بر روی رویاهای کودکان گرسنه و بی خوابی های...

یه روزایی نفست بالا نمیاد ، از خستگی ، از تکرار ، از روزمرگی . اون روز باید خودتو از هر بندی آزاد کنی ، چه بند های محکمی مثل دوستی های خسته کننده چه بند های نیم پاره ای مثل دنیای مجازی و چه بند های معمولی ای مثل بند مو و لباس ، باید جسم و روح رو از گره های کور آزاد کرد ، نفس کشید ، روی زمین دراز کشی...

حس عجیبیه ، داره اتفاقاتی برام میوفته که ازش خوشحالم ، خودم دوست داشتم تو این مسیر باشم و این برام لذت بخشه ، این که از این به بعد میتونم صبح زود پاییزم رو تو ولیعصر قدم بزنم خودمو برسونم دم دانشگاه و برم سر کلاس و شاهنامه بخونم و قابوس نامه و متون کهن رو خودم انتخاب کردم و این انتخاب شبیه به من بود...

وبلاگ قبلی ام را که پاک کردم انگار استعداد و قلم نوشتنم را هم لا به لای صفحات وبلاگم جا گذاشته بودم و بین کاغذ هایش توی سطل ریختم . دیگر نمیتوانم بنویسم ، و این عاقبت ترس است ، ترس اینکه نکند آدم بیکاری بیاید و من را از روی نوشته های خام و ابتداییم قضاوت کند ، نکند بخواند و ته دلش به من بخندد ! . نچ...

بچگى هام هميشه موقع برگشت از مهمونى تا برسيم خونه توى ماشين ميخوابيدم و يا سعى ميكردم خونه صاحب خونه بخوابم تا بمونم پيششون ، هميشه ميترسيدم تو مهمونى كار اشتباهى كرده باشم و بابا تو راه برگشت به روم بياره كه اون كار اشتباه رو كردم و دعوام كنه ، به روم بياره كه "ديدم" ، وقتايى كه مهمون ميومد خونمون ...

تنهایی ، مثل رحم یه مادره ، میتونی توش بزرگ شی ، میتونی توش بمیری ، میتونی ازش زنده بیرون بیای ، میتونی وقتی بیرون بیای که مردی ، ولی میدونی ؟؟ ما نمیدونیم چقدر تو این رحمه تاریک موندگاریم ، وقتی این تنهاییه طولانی میشه ، ازت یه آدم خیالباف میسازه ، خودت رو کنار آدم هایی که ندیدی ، می بینی ، حرف های...

دلم جوریه که فقط باید برم امامزاده صالح ، تو چجوری میخوای خوبم کنی آخه عشقی ؟

_ اون از جزييات لذت نميبره ، حوصله ذوق هاى كوچولوى من رو نداره ، بار ها منتظر ميشم بهم لبخند بزنه و بگه كه تو فلان مغازه تو فلان جاى شهر يه بالش ديدم روش عكس همبرگر داشت يادت افتادم ، منتظر شدم بار ها نشونه اى توى شهر بيينه و يادم بيوفته ، بار ها دلم براش تنگ شده اما بهش نگفتم ، بار ها خواستم بگم دو...

من آدم هاى زيادى رو دوست دارم كه نديدم ، من مسئول اداره ثبت احوالى كه شناسنامه ام رو امضا كرده بود و فاميليش جعفرى بود رو دوست دارم ، هميشه بابت دست خط فوق العاده اش تحسينش ميكردم ، به خاطر همين دست خط اش من عاشق شناسنامه ام بودم ، روزى كه تا دفتر پيشخوان آزادى رفتم كه شناسنامه ام رو تعويض كنم دلم ن...

زهرا يه نوشته داره كه بايد تو نت گوشى سيوش كرد و هر از چند گاهى خوند : از آدم ها به اندازه ی لازم تعریف کنید،آن ها را زیاد به عرش نرسانید،مجیزشان را نگویید،همیشه در دسترسشان نباشید،به اندازه ی لازم حالشان را بپرسید،کادوبارانشان نکنید،کاری نکنید حس کنند شما بدون آن ها هیچ غلطی نمی توانید بکنید،کاری ن...

هر بار كه فيلم يه حبه قند رو ميبينم به لحظات آخر فيلم كه نزديك ميشه ميترسم ، من از مرگ دايى جون ميترسم ، من مرگش رو باور كردم ، من لحظه لحظه فيلم رو باور كردم ، من عاشق اين فيلمم

حس تعلقی که نسبت به وبلاگم دارم به هیچ کدوم از صفحاتم توی شبکه های اجتماعی ندارم ، وقتی پر از حرف میشم ، وقتی دلم دیگه گنجایش نداره و مرز ترکیدنه ، وقتی گلوم پر بغضه که ماه ها و هفته هاست که قورتش میدم ، وقتی از شادی میخوام اشک برزم و تمام لحظه هایی که هر حسی که دارم خالصانه است تنها وبلاگمه که میتو...

من هیچ سالی برای تولدم جشن نگرفتم ، هیچ سالی سورپرایز نشدم ، حتی تا حالا کیک تولدم رو خودم انتخاب نکردم و هیچوقت کسی به اینکه دلم نمیخواد روی کیکم با شکلات بنویسن "زهرا جان تولدت مبارک" توجهی نکرد و هر سال با همون دستخط زشت با شکلات روی کیکم این جمله رو نوشتن ، این قضیه تولد نگرفتن من یه سوژه قدیمی ...