ببخشید خانوم ، شما دلتون چند لیتر غصه جا میگیره ؟؟؟

حس تعلقی که نسبت به وبلاگم دارم به هیچ کدوم از صفحاتم توی شبکه های اجتماعی ندارم ، وقتی پر از حرف میشم ، وقتی دلم دیگه گنجایش نداره و مرز ترکیدنه ، وقتی گلوم پر بغضه که ماه ها و هفته هاست که قورتش میدم ، وقتی از شادی میخوام اشک برزم و تمام لحظه هایی که هر حسی که دارم خالصانه است تنها وبلاگمه که میتونه آرومم کنه ، تنها اون لحظه که به اون غلظت حس میرسمه که انگشتام سر میخورن روی کیبورد و تند تند مینویسن تا دلم خالی بشه ، تا بغضم بشکنه ، اینجا دیگه توییتر نیست که محدودیت صد و چهل کاراکتری داشته باشم ، امروز دلم پر بود مثل تمام این روزهای گذشته که یگانه رو ندیدم ، امروز دلم پر بود مثل تمام این چند روز گذشته که توانایی انتخاب هیچ کسی رو نداشتم تا پیشش حرف بزنم و بغضم بشکنه ، وقتی داشتم رگباری حرف های دلم رو توییت میکردم دیدم جوابگوی این حجم از حرف نیست ، اومدم تند و تند رسیدم به بلاگفا و تا میزکار عزیزم رو دیدم دلم آروم گرفت ، یادم رفت ، یادم رفت که تا چند لحظه قبلش از دوستی هام ناراضی بودم ، از خودم ، از تمام تصمیماتم ، از ناراضی بودن از وضعیتم هم حتی ناراضی بودم اما دلم آروم گرفت ، جمعه که تو راه برگشت تمام راه به حرف های رضا گوش میدادم و به جاده خیره بودم ، فکر میکردم که کسی ازم ناراضیه و الان فهمیدم اون شخص خودمم ، خودمم که فکر میکنم دیگه اون قوانین مخصوص به خودم رو برای انتخاب دوست برای انتخاب مخاطب حرفام ندارم ، حس میکنم خط قرمز هام رو فراموش کردم ، از کسی که به همه میگفت قدر این چیز هایی که داری رو خوب بدون تبدیل به کسی شدم که قدر چیزهایی رو که داره رو نمیدونه ، چند سالی هست که یادم رفته خط قرمز هام چی بودن ، یادم رفته که نباید خیال بافی کنم ، یادم رفته که نباید به نداشته هام فکر کنم تا موفق بشم ، من به این مله ایمان دارم که هر کاری که کنی سرت میاد ، قبلا تمام اون اشخاصی که حرفاشون برگرفته از حرف های دیگرون بود رو مسخره میکردم و الان حس میکنم تبدیل به کسی شدم که اینطوره ، یادمه اولین بار که میخواستم نظرم رو راجع به یه کتاب در قالب یه نقد به سروناز بدم بهم گفت که همیشه بعد از اینکه کتابی رو میخونی ، فیلمی رو میبینی یا با جایی آشنا میشی قبل از اینکه نظر مردم رو بدونی راجع بهش نظر خودت رو بنویس ، رسم کن حتی و بعد برای بقیه رو بخون ، قبلا این کار رو میکردم و هنوز هم این کار رو میکنم اما بعضی چیز ها قبل از اینکه تو بفهمی کاری میکنن که ناخواسته نظر مردم رو بدونی ، شبکه های اجتماعی ای باعث شد من قبل از اینکه نظر خودم رو راجع به یه کتاب بنویسم نظر شخص دیگری رو راجع به اون به طور ناخواسته بخونم ، باعث شد کمتر ذهنم رو درگیر کنم ، چند وقتی هست حرفه ای رو اصولی یاد نگرفتم ، کار جدید و هیجان انگیزی شروع نکردم ، حرفه هایی که بلد بودم رو رها کردم ، داستان هایی که تو دفتر مینوشتم رو نیمه کاره رها کردم و اعتماد به نفسم برای انجام ندادن تمام این کار ها پایین آوردم ، شاید هیچوقت این پست رو منتشر نکنم ، شاید به صورت موقت روی وبلاگم باشه و شاید باز هم پشیمون بشم و بزارم همیشه تو وبلاگم بمونه ، پست های وبلاگم رو که میخونم میبینم هر چی قدیمی تر نویسنده سرزنده تری رو پشتش نشون میده و این سرزندگی همینطور توی من داره کمرنگ تر میشه ، بعضی وقت ها حس میکنم نبود این سرزندگیه به خاطر دوستانیه که دور و برم هستن ، به خاطر همسان نبودن شرایط و سن و دغدغه هامون باعث میشه در عین حال که دوستان زیادی دارم حس کنم که تنهام و این تنهایی باعث میشه من دیگه اون زهرای قبل نباشم ، یه جمله ای تو کتاب مدنی چهارم بود که میگفت انسان موجودی اجتماعیست و نمیتواند به تنهایی زندگی کند ، آدم که تنها میشه دیگه براش مهم نیست که حالا دوستش یکم زبونش تلخه ، دیگه براش مهم نیست که همرنگ جماعت بشه ، خواسته و ناخواسته دلش میخواد هر کاری بکنه که تنها نباشه ، اگر سینما دوست نداره و دوستاش سینما دوست دارن باهاشون سینما میره ، از سیگار بدش میاد اما به خاطر دوستاش همپاشون میشه و هزار اتفاق دیگه ای میوفته که باعث میشه چند سال بعد خودش رو نشناسه ولی من یاد گرفتم تنهایی از باتلاق افکارم بیرون بیام ، تنهایی حال خودم رو خوب کنم ، تنهایی به خودم امیدواری بدم ، من همه این ها رو یاد گرفتم اما ذات منه ، ذات زنه که با اینکه میدونه راه حل یه چیزی چیه سوال کنه ، با اینکه میدونه ناخون گیر کجاست از بقیه بپرسه تا دو کلمه بیشتر حرف زده باشه ، با اینکه میدونه غر زدناش بیهوده است ولی بازم غر میزنه ، متنی که نوشتم هیچ انسجامی نداره ، از شرق به غرب و شمال به جنوبه ولی هر چی هست از ته دلمه ، سرریز قلبمه ، غر هاییه که تو وجودم ریشه دوندن این چند وقته ، کاش این حس کسلی و این حجم از غر و ناله از وجودم کنده شه و بیوفته یه جای دور ، دلم میخواد هر چه سریعتر ریکاوری شم ، دوستر هر چه زودتر سرزندگی بهم برگرده و لبخندم از ته دلم باشه ، یا حداقل از خدا یه دل گنده تر میخوام ، یه دل که تا سالیان سال مهربون باشه و هیچوقت پر نشه از بس بزرگه ، ما دلمون کوچیکه واسه این حجم از بی رحمی های اطرافیانمون ، دلمون کوچیکه جا نداره انقده ، شاید از بیرون باصفا به نظر برسه ، شاید بعد از چهار پنج سال بازم دوست های قدیمیم تو خیابون بلند صدام کنن چطوری صفائیِ باصفا ؟ ولی نیست اینجوری ، یعنی حداقل چند وقتی هست که نیست ..

پ.ن : آخیش