چی شد یهو

باورم نمیشه این منم ، اینی که داره هر راهی پیدا میکنه تا وقتش رو هدر بده ، میدونه داره اشتباه میره و باز ادامه میده ، میدونه داره زمانش رو از دست میده و اهمیت نمیده ، میدونه ته راه بن بسته باز میدوئه سمتش

نمیشناسم خودمو ، اینکه میدونم غلطه و باز انجامش میدم عذاب آوره ، غیر قابل بخششه . کاش فقط یه مدت کم بود ، اونوقت حداقل میتونستم سر خودمو شیره بمالم ، بعد این همه مدت وقت تلف کردن و گند زدن به همه برنامه ریزی ها حتی خجالت میکشم بخوام خودمو راضی کنم ، این که چرا اینکارو میکنم نمیدونم ولی دیگه واقعا این وضع بیکاری و هیچ کار مفیدی نکردن آدم داره روانیم میکنه