دلم خواست باشه كه بخونيم

از آدم ها به اندازه ی لازم تعریف کنید،آن ها را زیاد به عرش نرسانید،مجیزشان را نگویید،همیشه در دسترسشان نباشید،به اندازه ی لازم حالشان را بپرسید،کادوبارانشان نکنید،کاری نکنید حس کنند شما بدون آن ها هیچ غلطی نمی توانید بکنید،کاری نکنید احساس مهم بودن کاذب بهشان دست بدهد،تبلیغشان را نکنید،به اندازه تاییدشان کنید،زیادی بهشان بال و پر ندهید،آدم ها ظرفیتشان خیلی کم است،ظرفیت محبت های بی دریغ شما را ندارند،هر چه کمتر در دسترسشان باشید بیشتر برایشان مهم می شوید و بیشتر دلشان برایتان تنگ می شود و گوشی را برمی دارند بهتان زنگ می زنند،آدم ها را اولویت مهم زندگیتان نکنید،همه اشان نمک خوران و نمکدان شکنان قهاری هستند،جایی که خودتان هم فکرش را نمی کنید از پشت خنجرشان را فرو می کنند بین دو کتف اتان و سرخوشانه می خندند،آدم ها را زیادی بزرگشان نکنید،زیادی بهشان بها ندهید،جایی که انتظارشان را ندارید از همان ها ضربه های سختی می خورید که ایدئولوژی هایتان را زیر سوال می برند،که در یک لحظه می خواهید رویشان بالا بیاورید،که دیگر نمی خواهید چشمتان بهشان بیفتد.غافل از این که تقصیر خودمان است.هیچ وقت هیچ کداممان اینجای کار را نمی خوانیم.اما همه ی ما دست کم یک تجربه ی درست و حسابی از این پشت پا زدن ها داریم.بیایید آدم شویم و یکبار برای همیشه دست از گیاه شناسی و جانور شناسی و باستان شناسی و دین شناسی و خداشناسی و حکمت شناسی و معرفت شناسی و زمین شناسی و زیست شناسی و جامعه شناسی برداریم و انسان شناسی بخوانیم.شاید کمتر غافل گیر شویم و راحت تر بین هم نوعانمان نفس بکشیم.

زهرا کمالی