ما سالهاست امیدواریم

سالهاست امیدواریم ، امید های تصنعی ، امید های بی ایمان .

امید داریم تا از زیر آوار های آتشین یک ساختمان صدایی بشنویم ، سالهاست امید داریم جنگی نباشد ، بچه ای گرسنه نخوابد ، پدری شرمنده نشود اما سالهاست که بمب ها صنعتی میشوند ، توسعه میابند ، پیشرفت میکنند و بر روی رویاهای کودکان گرسنه و بی خوابی های پدران شرمنده می ترکند ، سالهاست که افرادی خود را ابراهیم هایی در آتش میدانند و اما بهارستان به خون کشیده می شود و بهشت هایی منفجر میشوند ، چه جمله وهم انگیز و ترسناکیست " تاریخ بازمیگردد " وقتی تاریخ را خوانده ای ، وقتی جای سنگ تراشه های تخت جمشید و آتن ، ساختمان های بتنی و بلند میسوزند ، وقتی جای ارابه ی جارچی ها از گوشی های توی دستمان خبر های بد را میشنویم ، وقتی به جای پادشاهان جنگ طلب آدم هایی قدرت طلب قدرت های جهانی را به دست گرفته اند و ما فقط امید داریم که نباشد .

امروز مجلس را تیرباران کردند مانند سالها پیش که به توپ بستند ، امروز افرادی حرم را با انفجار خودشان همراه کردند و فردا نیز ..

این روز ها افرادی هستند که با پول و قدرتشان جان افراد دیگر را میخرند و هنوز احمق هایی هستند که دینامیت به کمر میبندند و در سینما کنار هم نوعانشان آخرین فیلم زندگیشان را میبینند ، به پاریس میروند ، به رم و آلمان و تهران میروند و ترجیح میدهند به جای دیدن آرامش پرنده های آسمان و شنیدن قهقهه های کودکی از عمق جان ، جان میدهند برای کبوتر های سفید پرکنده ای روی زمین و کودکان وحشت زده ای که نمیدانند برای چه صدایی اشک میریزند ، و کمر به قتل نه تنها انسان بلکه انسانیت میبندند ، کودکانمان کار میکنند ، فحش میشنوند ، قربانی میشوند و ما فقط امیدواریم که هیچ کدام اتفاق نیوفتد .

روزی میرسد که کاش نرسد ، روزی که کودکانمان ، میشوند والدینی از جنس سنگ ، میشوند معلمان و قدرتمندان و وارثانی بی عشق و شور ، و زمینی که برایشان به ارث گذاشته ایم ، که معلوم نیست آن روز هنوز هم زمین از فضا همانقدر زیبا خواهد بود که امروز هست ! ، یا آن روز زمین رنگش مریخیست ؟

کاش بشود ، کاش بشود که اگر قرار است تاریخ تکرار شود ; در دوران عشق و صلح متوقف شود و ما هنوز هم امیدواریم ..